Urodziłam się w 1961 roku w Warszawie. Początki choroby „schizofrenia” (diagnoza lekarzy) zaczęły się na pierwszym roku studiów, które rozpoczęłam w 1979 roku na P.W. Wydział Architektury. Objawy pojawiły się nagle, zaczęłam się dziwnie zachowywać, przestałam interesować się nauką, chodziłam po Warszawie z moim psem „vestą”. Chciałam skoczyć z Mostu Poniatowskiego. Schodziłam do piwnic. Bałam się. Miałam lęki. Miałam dziwne odczucia swojego ciała. Jakbym świeciła. Przestałam jeść i spać. Myśli też były rozerwane, nielogiczne. Jednym słowem – psychoza. Psychoza, natłok myśli, jak we śnie surrealistycznym, tylko na jawie. Wszystko dziwne. Przypomina też psychoza malignę w 40*C gorączce. Leżałam w łóżku. Schudłam bardzo. Słuchałam ciągle jednego motywu muzyki z magnetofonu -”Dzwony Rurowe” Oltfielda. Trwało to dość długo. Następnie zawieziono mnie do poradni psychiatrycznej. Tam psycholog po rozmowie, a raczej po wysłuchaniu tych głupot, które mówiłam, skierował mnie do szpitala psychiatrycznego „Drewnica” w Ząbkach koło Warszawy. Pobyt w szpitalu był dla mnie tak wielkim wstrząsem, że już nigdy się z niego nie otrząsnęłam. Byłam na zastrzykach z psychotropów, „skuto mnie” w sensie fizycznego odrętwienia. Byłam sztywna. Chodziłam jak kukła. Wypisano mnie po 2 miesiącach. Byłam już innym człowiekiem. Przypominało to zderzenie z samochodem. Po tym wypadku „wyglądałam” jak na obrazach Picassa.

Są teorie lekarzy z USA, o których dawno temu czytałam. Mianowicie przeprowadzono badania, doświadczenia na studentach -oczywiście zgłaszali się dobrowolnie- chodziło o to, co dzieje się z człowiekiem, który długo nie śpi. Przyniosło to bardzo ciekawe dowody. Okazało się ze po 3 dobach bez snu człowiek ma pierwsze objawy psychozy, omamy i halucynacje. Dlatego mogę stwierdzić (pytałam czy zgodna jest moja opinia z wiadomościami psychologów i psychiatrów), że nie jest trudno znaleźć się w szpitalu psychiatrycznym.

Ku przestrodze. Ja o tym przed zachorowaniem nie wiedziałam. Otóż wystarczy ciężkie przeżycie, jakiś wstrząs psychiczny, nawet fizyczny;

-śmierć kogoś ukochanego

-nieszczęśliwa miłość

-zwolnienie z pracy

-jakiś wypadek

-kalectwo fizyczne

aby w wyniku tego poddać się rozpaczy i nie móc jeść i spać i dziwnie się zachowywać. Otoczenie obserwuje nas jak chudniemy szybko, z niewyspania mamy oczy jak królik. Jeśli długo się to utrzymuje, dochodzą do wniosku, że zagłodzimy się na śmierć. Oddają nas wtedy do szpitala psychiatrycznego, często rozumieją to jako ratowanie nam życia.

Myślę, jeśli mogę coś doradzić takim nieszczęśnikom jak ja, że jest wskazane od razu po wstrząsie podanie niewielkich dawek leków uspokajających i nasennych. Wtedy może bylibyśmy uratowani.
Później skończyłam studia na architekturze, otrzymałam dyplom z tytułem mgr inż.architekta z wynikiem dobrym. Przepracowałam 2 lata w biurze projektów w Warszawie. W wyniku nasilającej się choroby i pobytów w szpitalu psychiatrycznym skierowano mnie na rentę. Otrzymałam II grupę. Wyszłam za mąż, ale mąż szybko się ze mną rozwiódł. Nie mam dzieci. Teraz jestem w domu pomocy.

Jestem jedynaczką, mój tata zmarł kiedy miałam 13 lat śmiercią samobójczą. Mama zawsze była dla mnie całym życiem. Ona niosła mi milość, oparcie i bezpieczeństwo. Ja też teraz staram się jej odwdzięczyć, opiekuję się nią jak umiem. Myję okna, sprzątam, robię ciężkie zakupy. Jestem połowę tygodnia w domu na przepustkach.

Basia

15.X.2008

P.S. W czasie choroby zaczęłam jako hobby zajmować się rysunkiem i malarstwem, załączam kilka prac.

Galeria prac Basi -portret x 12

Galeria II prac Basi - natura

Zacytuj ten artykuł na swojej stronie

Komentarze (3)

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze.
Proszę zaloguj się lub zarejestruj.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
Polska adaptacja JoomlaPL.com Team
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved